Tomografia Komputerowa

Zasada działania tomografii komputerowej

Tomografia komputerowa jest techniką, która pozwala na uwidocznienie narządów ciała ludzkiego. Aparatura tomograficzna wykorzystuje promienie rentgenowskie, te same, które mają zastosowanie w radiologii klasycznej. Główne części tomografu komputerowego to lampa rentgenowska i detektory, które są zawieszone po przeciwnych stronach na idealnie okrągłej obręczy. Pacjent wjeżdża do aparatu tomografii komputerowej na specjalnym stole i jest umiejscowiony pomiędzy lampą a detektorami. Lampa rentgenowska generuje promieniowanie, które przechodzi przez ciało pacjenta i jest odbierane przez detektory. Podstawą uzyskania obrazu jest fakt, iż promieniowanie rentgenowskie jest w różny sposób osłabiane przez poszczególne narządy ciała. Detektory są w stanie zmierzyć poziom oslabienia i na tej podstawie tworzony jest przekrój ciała.

Ze względu na wykorzystanie lamp o różnych ogniskach możliwe jest dobieranie parametrów promieniowania w zależności od rodzaju badania i budowy ciała pacjenta. Otrzymane w ten sposób informacje przekształcane są na obraz cyfrowy. Ilość danych uzyskanych w czasie badania rośnie dzięki współcześnie stosowanym detektorom, co daje duże możliwości późniejszego ich przetwarzania. Oznacza to, że po wykonaniu badania, kiedy pacjent opuścił już pracownię, możemy wykorzystać otrzymane dane uzyskując dodatkowe prezentacje narządów. Zwykle są to dwu- i trójwymiarowe obrazy badanych struktur, a w przypadku układu krążenia obrazy podobne do angiografii subtrakcyjnej. Możliwe jest także wykonanie trójwymiarowych rekonstrukcji wnętrza organów posiadających światło (takich jak: naczynia krwionośne, żołądek, jelita, tchawica, drzewo oskrzelowe, a nawet wnętrze ucha środkowego). Rekonstrukcje takie określa się mianem rekonstrukcji wielopłaszczynowych, 3D lub wirtualną endoskopią. W chwili obecnej badania naczyniowe (tomografia komputerowa angio) pozwalają ocenić większość naczyń tętniczych i żylnych.

Badanie tomograficzne w porównaniu z innymi metodami radiologicznymi jest badaniem mało uciążliwym dla pacjenta. Jedyne nieprzyjemne doznania związane z badaniem, na jakie może być narażony to:

• założenie wkłucia dożylnego, tzw. wenflonu
  

• dożylne podanie środka cieniującego (możliwe działania niepożądane - spytaj lekarza kierującego lub lekarza radiologa),

• doustne lub doodbytnicze podanie roztworów środków cieniujących,

• wypełnienie powietrzem jelita grubego w kolonografii wirtualnej.